گفتار معصومين ( ع ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٧
27 : عفّت
27 : عفّت
27 : عفّت
قال على عليه السلام : « تَمامُ الْعَفافِ الرِّضا بِالْكَفافِ » . « 1 »
حضرت على عليه السلام مىفرمايد : « كمال عفت اين است كه انسان به آنچه كه دارد راضى باشد » .
عفّت در لغت به معناى خوددارى و امتناع است « 2 » و در اصطلاح به معناى خوددارى از شهوترانى حرام است .
راغب در مفردات مىگويد : «
العِفَّةُ حُصولُ حالَةٍ لِلنَّفْسِ تَمْتَنِعُ بِها عن غَلَبَةِ الشَّهْوَةِ ، وَالمُتَعَفِّفُ ، المُتَعاطِى لِذلِكَ بِضَرْبٍ مِنَ المُمارِسَةِ وَالقَهْرِ وَأصْلُه الاقْتِصارُ على تَناوُلِ الشَّىءِ القَليلِ
؛ عفت ، بوجود آمدن حالتى براى نفس انسان است كه او را از غلبه يافتن شهوت حفظ مىكند و عفيف كسى است كه اين حالت را بر اثر تمرين و تلاش بدست مىآورد و ريشهء آن اكتفا كردن بر استفاده از امكانات كم است » . « 3 »
در ميان علماى علم اخلاق معروف است كه اخلاق فضيلت ميانه و معتدلى است بين افراط و تفريط اخلاقى كه رذيله هستند . آنها براى اخلاق معتقد به چهار
( 1 ) بحارالانوار ، ج 74 ، ص 419 . ( 2 ) مجمع البحرين ، مادّهء « عفّت » . ( 3 ) مفردات راغب ، شمارهء 339 .