پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٧

2 - چه سؤالاتى در آن نامه بود ؟

برگشتند ، « ديه » بر چه كسى واجب است ؟

فرمود : به آن يك نفر و همچنين كسانى كه با او همكارى كرده‌اند « 1 » .

8 - دو نفر يهودى بر يهودى ديگر شهادت دادند كه او اسلام را پذيرفته است آيا شهادت آن دو مقبول است ؟

فرمود : شهادت آنها پذيرفته نيست ، زيرا آنها تغيير كلام الهى و شهادت به باطل را مجاز مىشمرند .

9 - دو شاهد از نصارى در بارهء يك نفر نصرانى يا مجوسى يا يهودى ، شهادت دادند كه اسلام را پذيرفته است آيا شهادتشان قبول مىشود ؟

فرمود : قبول مىشود ، زيرا خداوند فرموده است : « وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى » ، نزديكترين دوستان را نسبت به مسلمانان ، كسانى مىيابى كه مىگويند ما نصارى هستيم » . « 2 » 10 - كسى دست ديگرى را قطع كرد ، چهار نفر شاهد نزد امام حاضر شدند و شهادت دادند كه دستش قطع شده است و در عين حال زناى محصنه كرده است .

امام مىخواست او را سنگسار كند ولى قبل از سنگسار شدن از دنيا رفت ، حكم او چيست ؟

فرمود : كسى كه دست او را قطع كرده است بايد ديهء آن را بپردازد ، ولى اگر شاهدان شهادت داده بودند كه او به مقدار نصاب دزدى كرده ، ديه بر قطع كنندهء

( 1 ) اين در موردى است كه شاهدان گرفتار خطا و اشتباه شده باشند و اگر متعمّد باشند حكم آنها « قصاص » است به شكلى كه در كتاب « قصاص » گفته شده ، اين نكته نيز قابل توجّه است كه كسانى كه به خاطر شهادت آنها اقدام به سنگسار كردند مىتوانند برگردند و آنچه را پرداخته‌اند از آن چهار نفر به طور مساوى بگيرند ( براى آگاهى بيشتر به كتاب جواهر ، جلد 41 ، صفحهء 225 مراجعه شود و بايد توجه داشت كه آنچه در اين حديث آمده ، با آنچه در كتب فقهى مىخوانيم كمى تفاوت دارد ) . ( 2 ) سورهء مائده ، آيهء 82 .