اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣

خلاصه بحث هدف آفرينش

تو صاحب خرمنى من خوشه چينم * گداى كويت اى سلطان دينم

نقاب افكن جمال نازنين را * عطايى ده گداى خوشه‌چين را

تو اى شاهنشه خوبان خدا را * مران از درگه احسان گدا را

بزارى باز شه را داد سوگند * كه دل در آتشم تا چند تا چند

ز بس بر شاه عرض شوق بنمود * زبان شه به راز عشق بگشود

سپس در ذيل « فَحَمِدَ اللّهَ سُبحانَهُ تا فَقَسّم بَيْنَهُم مَعايِشَهُم » چنين مىسرايد :

در اول پاك يزدان را ثناء گفت * درود حق به جان مصطفى گفت

پس آنگه قفل اين گنجينه بگشاد * كه ايزدچون جهان راكرد بنياد

نخست افروخت انوار قواهر * زد آنگه نقش اعراض و جواهر

رقم زد نقش پيدا و نهان را * مركب ساخت حرف جسم و جان را

به‌ذات خويش برخلقش عطابود * نه سودا باگدايان كرد برسود

نه‌حسنش را جهان پيرايه بخشيد * جهان را آفتابش سايه بخشيد

به خورشيد است دايم سايه‌محتاج * نشان از سايه نبود در شب داج « 1 »

نه خار عيب امكان گلشنش را * نه ظل نقص مهر روشنش را

جمالش بس‌كه نازدلبرى داشت * كىاز خود يك نظر برد گيرى داشت

به عالم ذات پاكش كرداحسان * زطاعت بىنياز ايمن زعصيان

چو مهر روشن است اين گر چه راز است * كه خور از سايه خود « 2 » بىنياز است

نه خارجبربود اندربه‌باغش * نه درد جوردر صافى اياغش « 3 »

( 1 ) . شب تاريك ( فرهنگ عميد ) . ( 2 ) . خورشيد . ( 3 ) . اياغ : جام ، پياله .