اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١

خلاصه بحث هدف آفرينش

بيامد با دلى روشن‌تر از ماه * كه مهرش در برابر بد رخ شاه

دلى لعل بدخشان آب ازو يافت * دلى خورشيد تابان تاب ازو يافت

دلى همچون دل پروانه مشتاق * نه بر جان بر رخ جانانه مشتاق

بيامد تاشود مست از مى عشق * هياهويى كند از هىهى عشق

بيامد تا سر اندازد به خاكش * فداى عشق سازد جان پاكش

همى گفت اى على اى سرّ اسرار * ز سرّ پاكبازان پرده بردار

تويى چون در وصف خويش سفتى * ولا يَرْقى الىّ الطير گفتى

بگو اوصاف مرغان چمن را * كه بگسستند از هم دام تن را

كه چون بر آشيان جان پريدند * كه چون در كوى جانان آرميدند

كه چون بر وصل دلبر دل سپردند * كه چون ره در حريم شاه بردند

كه چون آن تشنه‌كامان آب جستند * در اين تاريك شب مهتاب جستند

كه جام عشق آنان كرد لبريز * كه جز يار از همه كردند پرهيز

كه آنان را حجاب از ديده بگشاد * به روى حق دو چشم پاك‌بين داد

كه آنان را فرشته خويى آموخت * چو مهر و ماه جانهاشان بيفروخت

كه آنان را ز حيوانى رهانيد * به اوج قدس انسانى رسانيد

كه آنان را به كوى عشق ره داد * درِ خلوت سراى قدس بگشاد

كه آنان را حريف نفس دون كرد * چنين خونخوار دشمن را زبون كرد

كه آنان‌را چوماه روشن روان‌ساخت * غير دوست دلهاشان بپرداخت

كه آنان را نشان از آن بىنشان داد * دو چشمى در فراقش خونفشان داد

كه آنان را جمال يار بنمود * هزاران پرده زان رخسار بگشود

كه آنان را ز ناپاكى و زشتى * منزه ساخت چون خوى بهشتى

كه آنان را به اوصاف كمالى * فزود آرايش نيكو خصالى