اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٨

زيربناى علم اخلاق

به جانش آتش شهوت برافروخت * كه اين آتش هزاران خانمان سوخت

دلش در دام زلف آن گل‌اندام * مسخّر شد چو مرغ خسته در دام

شده شيرى شكار آهوى چشم * معاذ اللّه ز دست شهوت و خشم

بسا دل كز نگاهى رفته از دست * سپر لطف حق است از تير اين شصت

نگاه ديده جان‌ها داده بر باد * ز جور ديده دلها گشته ناشاد

غرض مرغ خرد صيد هوس گشت * عجب عنقاى جان صيد مگس گشت

دلش شد پاىبند آن پرىچهر * تعالى اللّه چه زنجيرى بود مهر

بداد از كف همه دين و دلش را * كه سوزد برق شهوت حاصلش را

چه حاجات زن غمديده بشنيد * به پاسخ با نويد و وجد و اميد

بگفت : اى جان اگر كامم برآرى * ترا بخشم هر آن حاجت كه دارى

بگفتا : شرمى از منعم خدا را * بگفت : ايزد ببخشد جرم ما را

بگفت : از شرع و آئين ياد كن ياد * بگفت : اين دل بوصلت شاد كن شاد

بگفت : از راه شيطان باز شو باز * بگفت : اى نازنين كم ناز شو ناز

بگفتا : پند قرآن گوش كن گوش * بگفت : از جام غفران نوش كن نوش

بگفت : از آب چشمانم بينديش * بگفت : آتش مزن بر اين دل ريش

بگفت : آهنگرا آهندلى چند ؟ * بترس از آتش قهر خداوند

صفا كن دامن پاكم به يزدان * گناه آلوده شهوت مگردان

جوانمردا جوانمردى كن امروز * بكُش نفس ، آتش عصيان ميفروز

جوابش داد كى ماه گل اندام * گنه را توبه عذر آمد سرانجام

به آب توبه چشم اى يار مهوش * نشاند شعله صد دوزخ آتش

چو ديد از پند و استعفاف و زارى * نپوشيد خيره چشم از نابكارى

زن از بيم هلاك كودكانش * مهيا شد وليك افسرده جانش

بگفتا : حاضرم ليكن بدين عهد * كه در خلوت تو با من گسترى مهد