اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٦

9 - يقين در سر حد شهود

جهنم پارسايان را فراق است * زفيرش شعله‌هاى اشتياق است

شرار شوق چون آتش فروزد * دل پرهيزكاران را بسوزد

وگر نه شعله دوزخ شود سرد * بر آن عاشق كه سوزد از غم و درد

زآهى كز فراق يار خيزد * هزاران سال دوزخ مىگريزد

به دوزخ اهل عصيان در عذابند * كه چون حيوان به كار خورد و خوابند

تو را گرديده جان باز بودى * به گوشت زان جهان آواز بودى

زدود آه مظلومان در اين دار * شرار دوزخى بودت پديدار

چو شعله خشم و كين بينى ندانى * كه هست اين شعله دوزخ را نشانى

چو بينى گرگ خو خلق ستمكار * عيان زآنخوى گردد شعله نار

ز هر تخمى كه در اين كشتزار است * يكى خرمن تو را پايان كار است

چو خار شهوت و خشم و هوايى * سزاى دوزخ قهر خدايى