اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٥

9 - يقين در سر حد شهود

چه گلشن منظر زيباى دلبر * در آنجا خار گل ، خاشاك عنبر

چه گلشن زانعكاس طلعت يار * هزاران باغ گل در هر سر خار

خوشا آنان كه با دلهاى مسرور * نشينند اندر آن گلزار پر نور

خوش آن آزاد مردان كز نكويى * بهشتى گشته جانهاشان تو گويى

خوش آن ارواح پاك عرش پرواز * در آن باغ تجرّد نغمه پرداز

به گلزار حيات جاودانى * چو گل ليك ايمن از باد خزانى

نشسته روبروى يك دگرشاد * زهر رنج و غم و انديشه آزاد

خوشا وقت خوش آن پاك جانها * بهشتى روى و عرشى آشيان‌ها

سپس در ذيل ( و هم و النار كمن قد رآها فهم فيها معذّبون ) گويد :

هم آنانرا تو گويى زآتش عشق * به طور دل فروزان تابش عشق

عيان گرديده دوزخ زاشتياقش * چه دوزخ ؟ دوزخ دارالفراقش

جهنمشان فراق آتش افروز * زند شعله بر آن دل‌هاى پرسوز