اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٣
سخنى از ابن ميثم شارح نهج‌البلاغه :
از امام صادق ( عليه السلام ) از رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) روايت است كه :
« اكيس النّاسِ من كان اشدّ ذكراً لِلموت » : « 1 »
« زيرك‌ترين و با فطانت‌ترين افراد بشر كسى است كه شديدتر از همه ياد مرگ باشد » ( تنظيم و نگارش مباحث از فراز 3 تا 8 قريب به يك ماه در جوار مرقد ملكوتى ثامن‌الائمه ( عليه السلام ) و در كتابخانه آستان قدس و مسجد گوهرشاد به پايان رسيد اين اولين بارى نبوده كه از آن آستان مقدس بهره برميگيرم و اميدوارم آخرين مرتبه هم نباشد كه از عنايت آن امام رئوف برخوردارم ؛
الحمدالله لاولنا و آخرنا ) .
الهى ، اين واله عاشق در ذيل اين فراز
( لولا الاجال التى تا عَظُم الخالق )
گويد :
گرآنان را زمان وصل محبوب * نبودى درقضاى عشق مكتوب
نبودآن شاهبازانرا قفس جاى * كه شاهان را بزندان نيست مأواى
چوسيمرغ ازفضاى تنگ كونين * برون جستند دريك طرفة العين
بزندان تنگدل آن بىگناهى است * كه بيرون جايگاهش قصر شاهيست
برآن مرغ آمد اين خاكى قفس تنگ * كه بيند باغ گل فرسنگ فرسنگ
چو آن مرغان جان بينندياران * بگلزار جنان خوش چون هزاران
چه گلزارى سراى انس با يار * وز آنجا نه رقيب آگه نه اغيار
همه مشتاق پروازند ازاين دام * كجا دردام تن گيرند آرام
به جان مشتاق ديدار نگارند * به چشم شوق گريان زانتظارند
همه غمگين زهجران حبيبند * همه از وصل دلبر بىشكيبند
همه ايام و سال ومه شمارند * كه روز وصل جانان جانسپارند
منم زآن بلبلان باغ وگلزار * كه در خاكى قفس درمانده‌ام زار
( 1 ) . بحار ، جلد 6 ، صفحه 135 .