اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٠

مقام تسليم و رضا

همه اين امور در مبحث مخلوق مشاهد و محسوس است ، چه جاى محبت خالق و عشق جمال ازلى و حسن ابدى كه نهايتى از براى آن متصور نيست ، و قلوب دوستان او چون در عرصه جمال و جلال بايستند ، از ملاحضه جلال و جمال او حيران و واله و سرگردانند .

حكايات دوستان و قصه‌هاى مُحبّان بر اين مطلب شاهد و گواه است ، عالم محبت را عجائبى است كه عقل باور ندارد ، و تا به آن نرسد طعم آن را درنيابد .

تا نكردى آشنا زين پرده ، رازى نشنوى * گوش نامحرم نباشد جاى پيغام سروش

با ورود عقل به اين عالم و اين شهر ، رازهاى ناگفتنى و ناديدنى براى آن آشكار مىشود .

آنچه ناگفتنى است آن شنوى * آنچه ناديدنى است آن بينى

از مضيق جهات در گذرى * وسعت مُلك لامكان بينى

آنچه دارى اگر به عشق دهى * كافرم ، گر جُوِى زيان بينى

همين حُبّ است كه مجنون را وادار به تحمل مصائب و راضى شدن به مشكلات براى رسيدن به ليلى مىكند ، از اين بالاتر در قرآن كريم آمده كه در اثر همين حُبّ زنان مصر با ديدن يوسف ( عليه السلام ) دست‌هاى خود را بريدند .

گرش بينى و دست از ترنج بشناسى * روا بود كه ملامت كنى زليخا را !