ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٩

[ آيهء ( 58 - 44 ) دربارهء يهود ، امر به ردّ امانات و اقامهء عدل ]

خود دور كند ، كجا و مقام خالق موجودات كجا ؟

و ريشه فتيل از مادهء ( فتل ) مىباشد و آن نخ نازكى است كه در شكاف هستهء خرما قرار دارد كه كنايه از كوچكى و حقارتى است كه به آن اعتنايى نمىشود .

( 50 ) ( انْظُرْ كَيْفَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ كَفى بِهِ إِثْماً مُبِيناً ) : ( بنگر چگونه به خدا دروغ مىبندند و اين خود گناهى آشكار است ) يعنى خودستايى يهود در اينكه خود را پسران خدا و اولياء او مىدانند تهمت و افترايى است كه آن را به خدا نسبت مىدهند ، اگر هم فضيلتى را به خود نسبت دهند كه به راستى هم داراى آن باشند ، باز هم به خدا افترا بسته‌اند ، چون اين خداست كه اين فضيلت را به آنها داده و آنها استقلال و بىنيازى از خدا ندارند ، در حالى كه آنها با اين خود ستايى براى خدا شريك قائل شده‌اند ( وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ ) « 1 » ، و اگر در اين خود ستايى جز به خدا افترا بستن ، هيچ گناه ديگرى نبود ، همين يكى كافى است ، در اينكه اين خودستايى گناهى روشن و آشكار باشد و ( اثم ) عمل مذمومى است كه انسان را از نيل به خيرات باز مىدارد و رسيدن به خيرات را كند و دور مىسازد ، و ( اثم ) نام مناسبى براى اين معصيت مىباشد ، زيرا شرك از نزول رحمت جلوگيرى مىكند و چون كفر هم هست مانع از مغفرت مىشود .

( 51 ) ( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ وَ يَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هؤُلاءِ أَهْدى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا ) : ( آيا نديدى كسانى را كه بهره‌اى از كتاب داده شدند كه چگونه به طاغوت و بت ايمان مىآورند و دربارهء مشركين مىگويند اينها راهشان به واقع نزديكتر است تا راه گروندگان به اسلام ) .

اين آيه شريفه از وقوع حادثه‌اى خبر مىدهد كه در طىّ آن بعضى از اهل كتاب به

( 1 ) - سورهء اسراء ، آيه 111 .