ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٥

[ آيهء ( 155 - 149 ) در ادامهء ماجراى احد ]

مؤمنان بوجود مىآوردند و قصد داشتند آنها را از ايمان بسوى كفر باز گردانند و مؤمنين اگر فريب آنها را مىخوردند مطمئنا با پذيرفتن ولايت كفر دچار ضلالت و خسارت مىگشتند .

( 150 ) ( بَلِ اللَّهُ مَوْلاكُمْ وَ هُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ ) : ( بلكه خدا يار و سرپرست شماست و او از بهترين يارى كنندگان است ) ، لذا ولايت تنها از آن خداست و هيچ نوع ولايتى براى غير خدا نيست و ولايت او در غالب يارى و نصرت مؤمنان تجلى مىيابد و هيچ ياورى غير از خدا نيست و او بهترين ياوران است .

( 151 ) ( سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِما أَشْرَكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً ) : ( به زودى در دلهاى كافران هراس مىافكنيم بخاطر آنكه براى خدا شريكى قرار دادند كه ابدا بر آن حجّت و دليلى نبود ) ، وعدهء نيكويى است به اينكه خدا مؤمنان را با افكندن رعب در دل دشمنانشان يارى مىكند و همانطور كه در روايات فريقين آمده است ، رسولخدا مسأله رعب را يكى از خصائص خود دانسته و چه بسيار دفعاتى كه باطل نابود شدنى و ذليل در برابر حق قد علم نموده ، امّا به سبب يارى خدا دچار تزلزل مىگردد و از هر حركتى عاجز مىشود ، پس كفّار در برابر مؤمنان ذليل مىشوند ، و آنان بدون هيچ دليل و برهانى براى خدا شريك قرار دادند و شرك مظاهر گوناگونى دارد ، گاهى با استمداد خير و نفع از غير خدا و آگاهى با اخذ ولايت غير خدا و گاهى هم با نفى صانع عالم و نسبت دادن تأثير و تدبير به غير خدا محقق مىشود ، مثل ماديّون يا دهريّون ، ( وَ مَأْواهُمُ النَّارُ وَ بِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ ) : ( و منزلگاه آنان دوزخ است و چه بد منزلگاهى براى ستمكاران مىباشد ) ، و اين جزا كاملا هماهنگ با اعمال آنان است ،