ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠١

[ آيهء ( 274 - 260 ) ماجراى ابراهيم و زنده شدن پرندگان و دربارهء انفاق ]

آخرت برسيد و اين امرى خيالى نيست ، بلكه امرى واقعى و حقيقى است كه خداى متعال آن را بدون آنكه چيزى از آن كم شده باشد به شما خواهد رساند و نتيجه انفاقتان را خواهيد ديد .

( 273 ) ( لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ ) ، ( صدقه از آن فقرايى است كه در راه خدا از كار مانده‌اند و نمىتوانند سفر كنند . . . ) ( احصار ) يعنى منع شدن و حبس شدن كه شأن نزول اين آيه در مورد مهاجرينى بوده است كه مكّه را با اموال و عيالشان ترك كرده‌اند و در مدينه ساكن شده‌اند و نفس خود را وقف جهاد در راه خدا نموده‌اند و لذا از كسب و كار هم منع شده و نمىتوانند براى كسب روزى و تجارت سفر كنند البته به طور عام شامل همه كسانى كه چنين شرايطى را داشته باشند خواهد شد ، ( يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ ) : ( از بسكه مناعت طبع دارند اشخاص بىخبر آنها را توانگر مىپندارند ) يعنى آنچنان با عفّت و حيا هستند و طبع بلندى دارند كه هيچ اظهار فقر نمىكنند ، مگر آنكه از حال و روز ظاهريشان فقرشان معلوم شود ، ( تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ ) : ( تو آنان را از سيمايشان مىشناسى ) يعنى رنگ رخسار حكايت كند از سّر درون ، و گرنه خود آنها به هيچ وجه اظهار فقر نمىكنند ، ( لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً ) : ( از مردم به اصرار دريوزگى نمىكنند ) يعنى اين فقراى مؤمن اصلا از ديگران گدايى نمىكنند كه منجر به اصرار و الحاف شود و بسيار با حيا هستند ، ( وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ ) : ( و آنچه از مال انفاق مىكنيد خدا به آن دانا است ) اين امر تأكيد بر انفاق سرّى است ، چون فقط خداست كه به اسرار آگاه مىباشد و هيچ چيزى در نزد او باطل و ضايع نمىشود .

( 274 ) ( الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً ) : ( كسانى كه اموال خود را شب و روز در نهان و آشكار انفاق مىكنند . . . ) يعنى در همهء احوال نسبت به انفاق اهتمام دارند و همواره در صدد كسب رضاى خدا با اين عمل خير هستند ، ( فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ