ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٨

[ آيهء ( 186 ) در باب دعا ]

نازل شده است ) ( نزول ) يعنى پايين آمدن و وارد شدن يكباره از نقطه‌اى بلند ، و ( قرآن ) نام كتاب آسمانى مسلمانان و به معناى ( خواندنى ) مىباشد ( هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَ الْفُرْقانِ ) : ( تا هدايت براى مردم و دلايل آشكارى از هدايت و جدا كننده حق از باطل باشد ) ( هدايت ) براى ناس كه طبقه پايين جامعه هستند و سطح فكرشان نازلترين سطح است و ( بيّنات ) براى خواصّى از مردم كه در ناحيه علم و عمل تكامل يافته باشند و قرآن براى آنان جدا كنندهء حق از باطل است و با دلايل واضح و ظاهر ، حق و ناحق را تميز مىدهد ، ( فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ) : ( پس هر كس اين ماه را درك كرد بايد در آن روزه بگيرد ) ( شهادت ) به معناى حاضر بودن در جريان و اطلاع يافتن از آن است ، ( وَ مَنْ كانَ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ ) : ( و هر كس مريض يا در سفر باشد پس چند روز از ماه‌هاى ديگر روزه بگيرد ) اين جمله اثبات حكم را مىفرمايد و در دو آيه قبلى زمينه چينى و مقدمه براى بيان اين حكم بوده است ، ( يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ ) : ( خدا براى شما سهولت را خواسته و دشوارى را نخواسته ، و منظور اين است كه عدّه سى روز ماه را تكميل كرده باشيد ) ، پس بيان مىفرمايد كه تكميل 30 روز ، روزه واجب است و اگر خداوند براى مريض و مسافر استثناء قائل شد تا در ماه‌هاى ديگر جبران كنند از جهت سهولت و آسانگيرى بوده است ، ( وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ) : ( و تا خدا را به جهت اينكه هدايتتان كرد بزرگ شماريد و تكبير گوييد و شايد شكر گزارى كنيد ) لام غايت است و مىخواهد غايت و نتيجه اصل روزه را بيان كند ، پس اشتغال به روزه براى اظهار كبريائى حق تعالى است كه قرآن را بر مسلمانان نازل كرد و ربوبيّت خود و عبوديّت بندگان را اعلام نمود و نيز به جهت آنكه در مقابل نعمت هدايت و جدا سازى حق از باطل شكر او را بجاى آورند .

[ آيهء ( 186 ) در باب دعا ]

( 186 ) ( وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي ) : ( زمانى كه بندگان من از تو دربارهء من سئوال كنند . . . ) همانا آنكسى كه دعا را به بشر الهام نمود ، اجابت را هم روزى او كرد و صيغه