التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٤

تفاوت قرض و دين

دين خسته نشويد » . ثالثا ، حكمت كتابت و گواه‌گرفتن را بيان كرده است : « ذلِكُمْ أَقْسَطُ . . . وَ أَقْوَمُ . . . وَ أَدْنى » .

باوجود اين ، بسيارى از فقهاى مذاهب اسلامى ، كتابت در دين و در خريد و فروش و نيز گواه گرفتن بر آن را واجب نكرده‌اند ، بلكه امر به آن را بر استحباب حمل نموده‌اند . مؤيّد اين فتواى فقها ، سخن خداوند است كه پس از دستور دادن به كتابت و گواه گرفتن فرموده است :

« فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ ؛ اگر طلبكار [ بدون چك و گواه ] بدهكار را امين بداند [ و به او اعتماد كند ] ، بر بدهكار است كه دين خود را پرداخت كند » . اين جمله ، آشكارا ترك كتابت و گواه گرفتن را مجاز دانسته است . به‌زودى به تفسير جملهء : « فَإِنْ أَمِنَ » در اين آيه خواهيم پرداخت .

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَدايَنْتُمْ بِدَيْنٍ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى فَاكْتُبُوهُ . « تداين » بر وزن تفاعل و به معناى وام دادن برخى از شما به برخى ديگر است . واژه « تداين » به دو معنا به كار مىرود : اوّل ، وام دادن مال . دوم : مجازات كردن . امام على عليه السّلام فرمود : همان‌گونه وام مىدهيد پاداش داده مىشويد . از آن‌جا كه لفظ « تداين » ، احتمال اين دو معنا را دارد ، خداوند تعالى فرمود : « تَدايَنْتُمْ بِدَيْنٍ » تا معناى مجازات از آن اراده نشود . مراد از « أَجَلٍ » ، وقتى است كه براى انقضاى مدت وام تعيين مىشود . « مُسَمًّى » يعنى وقتى كه با بردن نام آن نظير سال و ماه ، مشخص مىگردد . جملهء « فَاكْتُبُوهُ » امر است به كتابت دين و امر بر وجوب دلالت مىكند ، لكن سيرهء مسلمانان از قديم تاكنون بر عدم التزام به كتابت دين جارى شده است . ازاين‌رو ، امر در اين‌جا بر استحباب و ارشاد حمل مىشود .

تفاوت قرض و دين

تفاوت قرض و دين

نقطهء اشتراك قرض و دين در آن است كه بهره بردن از هركدام آنها به مصرف كردن آن بستگى دارد و نيز هركدام حقّ ثابتى است در ذمّهء شخص . نقطهء افتراق و