التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٣٩

اعراب

صدقات را افزونى مىدهد و هيچ كفران‌كنندهء گنهكار را دوست ندارد . ( 276 )

آنان‌كه ايمان آورده‌اند و كارهاى نيكو كرده‌اند و نماز خوانده‌اند و زكات داده‌اند ، مزدشان با پروردگارشان است . نه بيمناك مىشوند و نه غمگين . ( 277 )

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، از خدا بترسيد و اگر ايمان آورده‌ايد ، از ربا هرچه باقى مانده است رها كنيد . ( 278 )

و هرگاه چنين نكنيد ، بدانيد كه با خدا و رسول او به جنگ برخاسته‌ايد . و اگر توبه كنيد اصل سرمايه از آن شماست . در اين حال نه ستم كرده‌ايد و نه تن به ستم داده‌ايد . ( 279 )

و اگر وامدار تنگ‌دست بود ، مهلتى بايد تا توانگر گردد . و اگر دانا باشيد ، دانيد كه چون بر او ببخشاييد برايتان بهتر است . ( 280 )

از آن روز كه به سوى خدا بازمىگرديد و به هركس پاداش عملش به تمامى داده مىشود و ستمى نمىبيند ، بيمناك باشيد . ( 281 )

واژگان

واژگان

الربا : زيادى .

الخبط : بيراهه رفتن و از اين قبيل است : « يخبط خبط عشواء ؛ همانند شترى كه نور چشمش ضعيف است ، سكندرى مىخورد » .

المسّ : ديوانگى .

المحق : نقص .

فأذنوا : اعلام كنيد .

النّظرة : انتظار كشيدن .

اعراب

اعراب

« كَما يَقُومُ » ، « كاف » اسم و به معناى « مثل » ، قائم‌مقام مفعول مطلق و در تقدير :

« لا يقومون إلّا قياما مثل قيام الذي يتخبطه الشيطان » ، است . « وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ » ، « كانَ » تامّه ، « ذُو » فاعل . « فَنَظِرَةٌ » خبر مبتداى محذوف كه در معنا : « فالواجب نظرة » مىباشد .