التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٤
تفسير
عبارتند از : « وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ » . « 1 » « فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً » . « 2 » « إِنِّي أَراكُمْ بِخَيْرٍ » . « 3 »
معروف : همان چيزى است كه اهل عرف آن را نيكو مىدانند .
جنف : خطاء .
اعراب
اعراب
« الْوَصِيَّةُ » نايب فاعل براى « كُتِبَ » . « حَقًّا » منصوب است بنابر مصدريت [ مفعول مطلق ] و در تقدير « أحقّ حقّا » مىباشد . « مِنْ مُوصٍ » متعلّق به محذوف كه حال از « جَنَفاً » است . در صورتى كه حال مقدّم بر صاحب حال شود ، صاحب حال مىتواند نكره باشد . ضمير « بَدَّلَهُ » و « سَمِعَهُ » و « يُبَدِّلُونَهُ » به « ايصاء » يعنى وصيّت كردن برمىگردد . امّا ضمير « إِثْمُهُ » به « تبديل » كه از « بَدَّلَهُ » بهدست مىآيد برمىگردد .
تفسير
تفسير
كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ . اين آيه از آيات احكام و در باب وصيّت آمده است .
فقها و مفسّران دربارهء آن اختلاف زيادى دارند .
از جمله اين نظريات آن است كه اگر شخصى مالى دارد ، وقتى آثار و نشانههاى مرگ بر او آشكار شود ، واجب است مقدارى از مالش را براى پدر و مادر و خويشاوند خود ، حتّى اگر آنان وارث هم باشند ، وصيّت كند . بنابراين ، نسبت به خويشان ، ميان ارث و وصيّت جمع مىشود . يكى از نظريّات اين است كه وصيّت براى خويشاوند در صورتى واجب است كه وى وارث نباشد . برخى مىگويند : وصيّت براى
( 1 ) . عاديات ( 100 ) آيهء 8 . ( 2 ) . نور ( 24 ) آيهء 33 . ( 3 ) . هود ( 11 ) آيهء 84 .