التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٨
حكم لعن كردن در شريعت
مستحقّ لعنت آنها خواهد بود . در قرآن آمده است كه در روز قيامت ، برخى از كفّار برخى ديگر را لعنت مىكنند : « ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَ يَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضاً » . « 1 »
خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ . جاودانه بودن در لعنت به معناى جاودانه بودن در آتش است . « رازى » گفته است : « معناى « لا ينظرون » آن است كه هرگاه كافران مهلت بخواهند ، به آنها مهلت داده نمىشود و هرگاه طلب كمك كنند به آنها كمك نمىشود و به آنان گفته مىشود : « اخْسَؤُا فِيها وَ لا تُكَلِّمُونِ » ؛ گم شويد و با من صحبت نكنيد » . پناه مىبريم به خدا .
حكم لعن كردن در شريعت
حكم لعن كردن در شريعت
لعن كردن فردى ديگر ، حرام و از جمله گناهان كبيره است ، زيرا اين كار ، همانند تجاوز به اموال ، نوعى گناه و تجاوز محسوب مىشود . در حديث آمده است : « هرگاه « لعنت » از دهان كسى خارج شود ، همچنان معلّق مىماند تا اين‌كه محلّى را كه شايستهء آن است پيدا كند و اگر پيدا نكرد به صاحب خود برمىگردد » . البته ، گروه‌هايى از شمول اين حكم خارجند كه شريعت اسلام لعن بر آنها را جايز دانسته است و آنان عبارتند از :
1 . كافر ؛ آيات زيادى در اين‌باره وجود دارد كه يكى از آنها ، آيهء موردبحث است .
امّا احاديثى كه در اين‌باره وارد شده ، از حدّ تواتر نيز گذشته‌اند . از جملهء آنها حديثى است كه در كتاب احكام القرآن تأليف قاضى ابو بكر معافرى آمده است . وى در تفسير آيهء 161 سورهء بقره گفته است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : « خدايا ، عمرو بن عاص ، اشعارى در مذمّت من سروده است ، درحالىكه مىداند من شاعر نيستم . آن‌گاه او را لعنت كرد » .
( 1 ) . عنكبوت ( 29 ) آيهء 25 .