التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٥

اعراب

مىشويم . ( 133 )

آنها امّت‌هايى بوده‌اند كه اكنون درگذشته‌اند . آنچه كرده بودند از آن آنهاست و آنچه شما كنيد از آن شماست و شما را از اعمالى كه آنها مىكرده‌اند نمىپرسند . ( 134 )

واژگان

واژگان

سفه ، به معناى سبك شمردن و پرده‌درى است . و هركس كه در جان و مالش تصرّف مضر كند به‌گونه‌اى كه بر خلاف آنچه در نزد عاقلان است باشد ، سفيه و بىخرد محسوب مىشود ، لكن ضرر سفيه ، تنها به خودش متوجّه مىگردد .

اصطفاء : انتخاب و برگزيدن . مراد از حضور مرگ ، آشكار شدن علايم آن است .

اعراب

اعراب

« مَنْ يَرْغَبُ » ، استفهامى است كه متضمّن معناى نفى و انكار مىباشد ؛ يعنى هيچ كس از كيش ابراهيم اعراض نمىكند . دليل براين‌كه استفهام در اين جمله به معناى نفى است وجود كلمه « إِلَّا » پس از آن مىباشد . « مَنْ سَفِهَ » ، « مَنْ » اسم موصول و در محلّ رفع و بدل كل از كل از ضميرى است كه در « يَرْغَبُ » مستتر مىباشد و جايز است كه « مَنْ » منصوب باشد بنابراين‌كه مستثناست . « نَفْسَهُ » منصوب است و به عنوان تميز ، نظير جملهء « فإن طبن لكم عن شىء نفسا » همچنين جايز است كه مفعول براى « سَفِهَ » - مخفّف - باشد كه به معناى « سَفِهَ » - مشدّد - است ؛ يعنى « صيّر نفسه سفيها ؛ خود را سفيه گرداند » . « إِذْ حَضَرَ » « إِذْ » ظرف و متعلّق به « شُهَداءَ » است . « إِذْ قالَ » ، « إِذْ » متعلّق به « حَضَرَ » است . « ما تَعْبُدُونَ » ، « ما » براى استفهام و مفعول براى « تَعْبُدُونَ » است . و « إِبْراهِيمَ » و إِسْماعِيلَ » و « إِسْحاقَ » بدل هستند از « آبائِكَ » به اين نوع بدل ، بدل مفصّل از مجمل گفته مىشود .