التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٩
تفسير
نصارى : جمع و مفرد آن « نصران » است ؛ لكن اين واژه هميشه با « ياء » نسبت به كار مىرود و در اين‌باره ، قبلا در تفسير آيهء 62 به تفصيل سخن گفتيم .
الأمانى : جمع و مفرد آن « أمنية » مىباشد كه از ريشه « تمنى » گرفته شده است .
اسلام الوجه للّه : اخلاص داشتن به خدا در هنگام عمل .
القيامة : مصدر است ؛ نظير « قيام » . اين واژه آن‌قدر به معناى « روز قيامت » به كار رفته كه علم [ - اسم خاص ] براى آن شده است .
اعراب
اعراب
« وَ قالُوا » عطف است بر « وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ » . ضمير « قالُوا » به « كَثِيرٌ » برمىگردد . « جنة » و « جهنم » ، هركدام ظرف مكان است . « مَنْ » اسم موصول و در اين جا به معناى « الذين » است . ضمير « كانَ » مفرد آورده شده به اعتبار لفظ « مَنْ » و نه به اعتبار معناى آن [ و « عَلَيْهِمْ » با ضمير جمع آمده به لحاظ توجه به معناى « من » نه لفظ آن ] . « تِلْكَ » اسم اشاره است كه به وسيلهء آن به مفرد و مؤنث و نيز به جمع مكسر اشاره مىشود . « تِلْكَ » مبتدا و « أَمانِيُّهُمْ » خبر آن است و جمله محلّى از اعراب ندارد ؛ زيرا ميان « قالُوا » و « هاتُوا » واقع شده است [ جملهء معترضه ] . « وَ هُوَ مُحْسِنٌ » جملهء حاليه و همچنين است جمله « وَ هُمْ يَتْلُونَ الْكِتابَ » . « مِثْلَ » قائم‌مقام مفعول مطلق ، يعنى « قالوا قولا مثل قولهم » .
تفسير
تفسير
وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى . صاحب مجمع البيان مىگويد : « اين آيه ايجاز دارد . در تقديرش اين است : يهود گفتند : لن يدخل الجنّة إلّا من كان يهوديا و نصاراگفتند : لن يدخل الجنة إلّا من كان نصرانيا . اين‌كه گفتيم تقدير آيه به ترتيب فوق مىباشد ، بدان سبب است كه مىدانيم يهود گواهى نمىدهند كه