التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٠
مظاهر زندگى
آنان‌كه بىگمان مىدانند كه با پروردگار خود ديدار خواهند كرد و نزد او بازمىگردند ( 46 )
خداوند - سبحانه و تعالى - قوم يهود را در چند آيه از قرآن حكيم ياد كرده است .
اين آيات نعمت‌هاى خدا بر قوم يهود و انكار اين نعمت‌ها توسط آنان همچون :
به ناحق كشته شدن پيامبران به‌دست آنها ، دشمنى ايشان با موسى و هارون ، پرستش گوساله به وسيلهء آنان و به بردگى گرفتن آنها از سوى فراعنه را بيان كرده است ، آن‌گاه آزادى آنها از بردگى و ستم ، رهايىشان از غرق شدن ، فروفرستادن « منّ » و « سلوى » بر آنان و توطئه‌هاى آنان عليه حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و إله و دشمنى شديد آنها با مسلمانان و طرفداران حقيقت و ديگر موضع‌گيرىها و ديدگاه‌هاى آنان‌را - كه تفصيل آن خواهد آمد - متذكر شده است . سورهء بقره ، بسيارى از خصوصيات و رفتار آنان‌را دربردارد .
اعراب
اعراب
كلمهء « إِسْرائِيلَ » مجرور به اضافه است و غيرمنصرف ؛ زيرا هم‌عجمى است و هم علم . « إِيَّايَ » ضميرى است منصوب و مفعول براى فعل محذوف كه به قرينهء فعل موجود ، حذف شده است و تقديرش اين است : « ارهبوا إيّاى » ، و جايز نيست كه مفعول براى فعل پس از « فاء » باشد ؛ زيرا ما بعد « فاء » در ماقبلش عمل نمىكند .
« ارهبون » در تقدير : « ارهبونى » است و « ياء » به سبب تخفيف و نيز به دليل هماهنگى با پايان آيات ، حذف شده است و از اين قبيل است « فَاتَّقُونِ » . مفعول « أَنْزَلْتُ » محذوف است و تقدير اين است : « أنزلته » و « مُصَدِّقاً » حال از اين مفعول محذوف است .
مظاهر زندگى
مظاهر زندگى
بسيارى از مظاهر زندگى انسانى نتيجهء حتمى تاريخى طولانى است ؛ مثلا