با علامه در الميزان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٠
* انسان
بهشت از بهشت بيرون مىشوند ، بلكه تنها به اين منظور آمده كه بفهماند خدا مانند شما انسان‌ها نيست كه وقتى كارى از شما سر زد ديگر قدرت و اختيار قبل از انجام آن از دستتان بيرون مىشود .
بلكه خدا بعد از انجام هركار باز قدرت قبل از انجام را دارد . در آيهء مورد بحث هم استثناء براى همين معنا آمده ، نه اينكه بخواهد بگويد : تو آيات قرآن را فراموش نمىكنى ، مگر آن آياتى را كه خدا بخواهد . از جملهء « فَلا تَنْسى » برمىآيد كه فراموش نكردن يك عنايتى است كه خدا به شخص آن جناب كرده است .
و اگر مراد اين بود كه بفرمايد : هرچه را فراموش كنى به مشيت خدا فراموش كرده‌اى ، اختصاصى براى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نمىشد چون هر صاحب حافظه‌اى از انسان و ساير حيوانات ، هرچه را به ياد داشته باشند و هرچه را از ياد ببرند ، همه‌اش مشيت خدا است .
پس استثناء در آن جز اثبات اطلاق قدرت ، هيچ منظورى ندارد مىخواهد بفرمايد ما قدرت خواندن به تو مىدهيم و تو ديگر تا ابد آن را از ياد نمىبرى و خدا با اين حال قدرت آن را دارد كه آن را از يادت ببرد . ( دقت فرمائيد ) « 1 »
* انسان
* انسان
س 264 - سير آغازين پيدايش انسان چگونه بوده است ؟
ج - خلاصه آنچه از آيات شريفه در موضوع آغاز خلقت انسان استفاده
( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ، ص 383 .