با علامه در الميزان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٣
* امام و امت
ج - هفت مسأله از آيات ، بلأخص با انضمام به آيه 124 بقره « . . . قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ » درمورد امامت استفاده مىشود كه عبارتند از :
1 - امامت مقامى است كه بايد از طرف خداى تعالى معين و جعل شود .
2 - امام بايد بعصمت الهى معصوم بوده باشد .
3 - زمين مادامى كه موجودى به نام انسان در آن هست ، ممكن نيست از امام خالى باشد .
4 - امام بايد مؤيد از طرف پروردگار باشد .
5 - اعمال بندگان خدا هرگز از نظر امام پوشيده نيست ، و امام بدانچه كه مردم مىكنند آگاه است .
6 - امام بايد به تمامى ما يحتاج انسانها علم داشته باشد ، چه در امر معاش و دنيايشان ، و چه در امر معاد و دينشان .
7 - اينكه محال است با وجود امام كسى پيدا شود كه از نظر فضائل نفسانى ما فوق امام باشد . « 1 »
س 226 - چگونگى مكشوف بودن ، عالم ملكوت ، باطن دل‌ها و اعمال انسان براى امام را توضيح دهيد ؟
ج - اوّل ، اينكه امام بايد انسانى داراى يقين باشد ، انسانى كه عالم ملكوت برايش مكشوف باشد ، و با كلماتى از خداى سبحان برايش محقق گشته باشد ، و ملكوت همان امر ، و امر از ناحيهء باطن اين عالم است .
دوم ، اينكه جملهء « يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » * دلالتى روشن دارد ، بر اينكه آنچه كه امر هدايت متعلق بدان مىشود ، عبارتست از دل‌ها ، و اعمالى كه به فرمان دل‌ها از
( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ص 415 .