خطبه حضرت زهراء ( س ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

متن خطبهء فدكيه

صادِعاً « 1 » بِالنَّذارَةِ ، مائِلًا عَنْ مَدْرَجَةِ « 2 »

خوبى انجام داد ، و مردم را به روشنى انذار كرد ، از طريقهء مشركان

الْمُشْرِكِينَ ضارِباً ثَبَجَهُمْ « 3 » ، آخِذاً

روى بر تافت ، و بر گردنهايشان كوبيد ، و گلويشان را فشرد - تا از شرك دست بردارند و در راه توحيد

بِاكْظامِهِمْ « 4 » ، داعِياً الى سَبِيلِ رَبِّهِ

گام بگذارند - او همواره با دليل و برهان

بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ ، يَكْسِرُ

و اندرز سودمند مردم را به راه خدا دعوت مىكرد . بت‌ها را

الْاصْنامَ وَيَنْكُتُ « 5 » الْهامَ ، حَتّى انْهَزَمَ « 6 »

درهم مىشكست ، و مغزهاى متكبّران را مىكوبيد ، تا جمع آنها متلاشى

الْجَمْعُ وَوَلَّوُا الدُّبُرَ « 7 » ، حَتّى تَفَرَّى اللَّيْلُ

شد ، و تاريكىها بر طرف گشت ،

( 1 ) . از « صدع » آشكار كردن ، شكافتن ، به جاى آوردن فرمان . ( 2 ) . راه ، محله ، مركز . ( 3 ) . وسط هر چيز و عمده آن ، ميان پشت و كتف . ( 4 ) . جمع « كظم » ، گلو ، دهان ، راه تنفس . ( 5 ) . از « نكت » به رو انداختن و به سر درافكندن را مىگويند . ( 6 ) . « انهزام » شكست خوردن . ( 7 ) . پشت گرداندند ، كنايه از شكست .