يادنامه علامه طباطبائى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٧
8 - هدايت‌كننده بايد مهتدى و هادى بالذات باشد
8 - هدايت‌كننده بايد مهتدى و هادى بالذات باشد
8 - هدايت‌كننده بايد مهتدى و هادى بالذات باشد
همانطورى كه اصل هستى انسان را بايد مبدئى اعطا كند كه خود نيازمند به هستىبخش نباشد كمالات وى و راه رسيدن به آن‌ها را بايد مبدئى ببخشد كه خود نيازمند به راهنمائى و تكامل نباشد ؛ بلكه كمال عين ذات او بوده و هرگونه كمالى نيز از او صادر شده باشد . قرآن كريم در بعضى از آيات هدايت را حق منحصر به خداوند مىداند و در بعضى ديگر از آيات دليل انحصار را بيان مىكند . اما انحصار هدايت به آنكه حق خداوند است و از غير او نخواهد بود در آيات ذيل است :
1 - « قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى » 38 . يعنى تنها هدايت خداوند است كه هدايت مىباشد و غير آن اصلا هدايت نيست بلكه ضلالت است به نام هدايت .
2 - « فَذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّ فَما ذا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلالُ » 39 .
چون حق محض منحصرا خداوند است و هدايت آنست كه از حق پيروى شود و غير از حق ، باطل و پيروى باطل ضلالت است ؛ پس هدايت منحصرا از خداوند است و از غير خداوند پيروى نمودن ضلالت است .
3 - « إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ » 40 و « مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ دِيناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخاسِرِينَ » 41 .
يعنى تنها قانون سعادت‌بخش اسلام است كه نزد خداست و غير از دين اسلام ، هيچ دينى مقبول نيست .
4 - « . . . فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ » 42 . يعنى با رهاكردن اسلام و قرآن هرگز به مقصد نمىرسيد زيرا تنها راه هدايت همين سخن خدا است ، پس به كجا مىرويد ؟ و آيات ديگر كه هدايت انسان را منحصر در پيمودن راه خداوند مىداند .