علوم قرآن در تفسير الميزان و آثار علامه طباطبايى ( قده ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٦

قراء سبعه

كوتاه شد ، بس بنابراين شد كه چند نفر از كسانى كه قرائت‌شان با رسم خط مصحف موافق و از جهت ضبط و حفظ آسان‌تر است انتخاب كنند .

از اين‌روى با رعايت عدد مصاحف پنجگانه ، كه عثمان به شهرهاى مكه و مدينه و كوفه و بصره و شام فرستاده بود ، از اين پنج شهر ، پنج قارى انتخاب كرده ، قرائت‌شان را معمول داشتند .

چنان‌كه ابن جبير در كتابى كه مانند ابن مجاهد در قرائات نوشته ، از قراء سبعه فقط پنج نفر را از پنج شهر ذكر نموده است .

پس از آن ابن مجاهد و ديگران با توجه به خبر ديگرى كه به موجب آن عثمان دو مصحف ديگر به يمن و بحرين فرستاده و عدد مصاحف عثمانى هفت تا است ، هفت نفر از قراء را انتخاب نمودند . و چون از مصحف‌هايى كه به يمن و بحرين فرستاده شده ، اطلاعى در دست نيست ، دو نفر از قراء كوفه را براى تكميل عدد تعيين نموده و بدين ترتيب عدد قراء هفت شد .

اتفاقا اين عدد با عددى كه در روايت نبوى « نزل القرآن على سبعه احرف » ذكر شده ، مطابقت پيدا كرد و به دست كسانى افتاد كه از اصل قضيه بىاطلاع بودند ، ناچار گمان بردند كه مراد از هفت حرف كه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرموده همان هفت قرائت مىباشد .

به هرحال قرائت قابل اعتماد آن است كه سند روايتش صحيح و با قواعد عربيت موافق و با رسم خط مصحف مطابق باشد « 1 » .

و قراب در مثانى مىگويد : در اين‌كه بايد به قرائت هفت نفر از قراء تمسك بجوييم نه ديگران ، نه اثرى هست و نه سنتى ، بلكه بعضى از متاخرين

( 1 ) . الاتقان : 1 / 82 .