علوم قرآن در تفسير الميزان و آثار علامه طباطبايى ( قده ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٧

آيا كسى جز خدا تأويل قرآن را مىداند ؟

آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ « 1 » و آيه : ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ « 2 » و آيه : لكِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ « 3 » و آيه :

النَّبِيَّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ « 4 » . و آيات ديگر از اين قبيل هست كه قبل از ذكر نام امت ، نام آن جناب را ذكر مىكند .

و با اين حال اگر مراد از جمله : وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ اين باشد كه راسخون در علم به تأويل قرآن دانا هستند - و با در نظر گرفتن اين‌كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله قطعا يكى از آنان است - مناسب بود - همان‌طور كه گفتيم - بفرمايد :

« و ما يعلم تأويله الا اللّه و رسوله و الراسخون فى العلم » چون گفتيم عادت قرآن بر اين است كه هرجا بخواهد مطلبى مشترك ميان امت و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را ذكر كند نام رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را جداگانه ذكر مىكند و اينجا ذكر نكرده است .

اگرچه ممكن است كسى در پاسخ ما بگويد : از آنجا كه صدر آيه كه مىفرمايد : هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ . . . دلالت داشت بر اين‌كه آن جناب عالم به كتاب هست ، ديگر حاجت نبوده دوباره نام آن حضرت را به خصوص ذكر كند .

پس تا اينجا معلوم شد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله جزء راسخين در علم ، كه بعضى آيات را مىفهمند و بعضى را نمىفهمند ، نيست ، در نتيجه ظاهر آيه اين مىشود كه علم به تأويل منحصرا از آن خداى تعالى است ، ولى اين انحصار

( 1 ) . سوره بقره : 285 . ( 2 ) . سوره توبه : 26 . ( 3 ) . سوره توبه : 88 . ( 4 ) . سوره تحريم : 8 .