علوم قرآن در تفسير الميزان و آثار علامه طباطبايى ( قده ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٧
مراد از زدن بعض از قرآن به بعض ديگر
همانطور كه جبرىمسلكان آياتى را كه ظهور در اختيار انسانها دارد تاويل كردند ، و در مقابل آنان مفوضه هم آياتى را كه ظهور در قدر و محدود بودن اختيار آدميان دارد تاويل نمودند .
اين كار منحصر در جبرىمذهبان ، و مفوضه نيست ، بلكه غالب مذاهب اسلامى گرفتار تأويل در آيات قرآنى شدند ، و هرآيه‌اى را كه موافق با نظرشان نبود تأويل كردند . و اگر كسى از ايشان مىپرسيد : آخر آيه‌اى كه شما تأويلش كرديد ظهور در غير اين معنا دارد ، در پاسخ مىگفتند : قرائن عقلى هم براى خود قرينه‌اى است كه بايد به حكم آن از ظاهر يك كلام صرف‌نظر نموده و آن را بر معناى خلاف ظاهرش حمل كرد ، و اين همان تأويل است كه قرآن از آن نام برده است .
سخن كوتاه اين‌كه تفسير به رأى باعث مىشود ترتيب آيات خدا از بين رفته و درهم‌وبرهم شود و هريك منظور و مقصود آن ديگرى را نفى كند ، و در نهايت مقصود هردو از بين برود ، چون به حكم خود قرآن در قرآن هيچ اختلافى نيست ، و اگر اختلافى در بين آيات پيدا شود تنها و تنها به خاطر اختلال نظم آنها ، و در نتيجه اختلاف مقاصد آنها است .
مراد از زدن بعض از قرآن به بعض ديگر
مراد از زدن بعض از قرآن به بعض ديگر
آنچه گفتيم همان است كه در بعضى از روايات از آن به عبارت « ضرب بعضى قرآن به بعض ديگر » تعبير شده ، مانند روايات زير .