قصة التقريب ، أمة واحدة ، ثقافة واحدة ( سرگذشت تقريب يك فرهنگ ؛ يك امت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

فصل دوّم : توضيحات بيشتر ( بخش نخست )

متناقض از دو طرف را نشان داده باشيم : تقريب بىپروايى و يورش است يا كوتاهى و خوددارى ؟

* * * حقيقت آن‌است كه هيچ زيانى براى مسلمانان ندارد كه با هم اختلاف داشته باشند ، اختلاف يكى از سنت‌ها و قانونمندىهاى جامعه است ، ولى زيان ، زمانى است كه اين اختلاف‌ها به گسست آنها از يكديگر و بيرون شدن از اقتضاى اخوتى انجامد كه خداوند متعال در قرآن كريم خود نه به عنوان چيزى كه مؤمنان بدان فرمان داده شدند ، بلكه همچون حقيقتى كه وجود دارد ، بدان اشاره كرده است : « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ » ( حجرات / 10 ) ( جز اين نيست كه مؤمنان برادرند ، پس ميان دو برادرتان را آشتى دهيد و از خداوند پروا كنيد باشد كه بر شما بخشايش آورند . )