ز مهر افروخته ( فارسى ) — الصفحة ٤

پيشگفتار

از قطعهء بلند و زيباى شهريار شعر فارسى كه در ستايش حضرت طباطبائى سروده ، و يادآور « إنّ من الشّعر لحكما » « 1 » است ، نيز نمىتوان گذشت . ابياتى از آن را مىخوانيم :

علّامه ما طباطبائى * تنها نه شكوه شهر تبريز

اين شعشعه كوكبى است درّى * بر طاق سپهر حكمت‌آويز

يك عمر فروغ شمعش آويخت * در كوكب صبح چون شباويز

او با چه مباحثى ! برون‌مرز * اسلام كشانده پشت هرميز

تفسير كز او خطى درشت است * تفسير دگر مفسّران ريز

از حوزهء او مطهّرىها * برخاسته از لباب لبريز

درياى معارف و مكارم * هر قطره از او درى دلاويز

با قلعهء عارفان قلاووز * با غفلت غافلان گلاويز

مجموعهء عقل و عشق و عرفان * منظومهء زهد و ذوق و پرهيز

همگام امام خود خمينى * طلّاب بسيج كرد و تجهيز

هم‌چنگ عقاب تيزپرواز * پرداخت به تخت و تاج پرويز

شد ثلمه ز هجرتش به اسلام * هم ضربه به انقلاب نوخيز

چشم فضلاى حوزهء قم * درياچهء ساوه كرد و نيريز

امّا دگر آگهند مردم * پايى به غلط نمىخورد ليز

تبجيلى از او - خداى را شكر ! - * فخريّهء شهريار شد نيز

سيّد على تهرانى

قم - مرداد 1381

( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 71 ، ص 415 و ج 79 ، ص 290 ( به نقل از امالى صدوق ) . روايت نبوى است .