ز مهر افروخته ( فارسى ) — الصفحة ١٣٩
پيامى به آنان كه افسرده هِشت
پيامى به آنان كه افسرده هِشت
پيامى به آنان كه افسرده هِشت
اين شعر را در سوگ ارتحال آية اللّه حاج سيد محمد حجت كوه كمره‌اى ( متولد 1310 ق و متوفّاى 3 جمادلى الأولى 1372 و مدفون در مدرسهء حجتيهء قم ) سرودند . مرحوم آية اللّه حجت هنگام رحلت مقدارى از خاك پاك مدفن حضرت سيد الشهدا عليه السّلام را مىخورد و مىفرمود : « همين باشد ز دنيا آخرين زاد ! »
دريغا كه مِهر هدايت برفت ! * دريغا جهان فضيلت برفت ! 1
شهِ علم و تقوا و همّت برفت * فسوس « آية اللّهِ حجت » برفت !
به سر خاك ، اين تيره‌ايام را * كه بشكست اركان اسلام را
سپهر فضايل نگونسار شد * جهان هنر همچو شب تار شد
دل و ديدهء علم خونبار شد * بلى ! رستخيزى پديدار شد
كه او رخت از اين دام بيرون كشيد * فرو ، خرگه خود به هامون كشيد
مِهين طاير آسمانىسرشت * كه پرّيد از اين تيره‌گون دام زشت
زند نغمه در گلسِتان بهشت * پيامى به آنان كه افسرده هِشت 2
پيامى كه همچون سرود سروش * كند جلوه هرلحظه در گوش هوش 3
كه « ياران ! نمىپايد اين روزگار * بگرديد پابندِ كردار و كار
مگيريد از كار و كوشش قرار * مناليد از رنج تن زينهار