سيرى در سيره علمى و عملى علامه طباطبايى ( ره ) از نگاه فرزانگان ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

حالات علّامه در اواخر عمر شريفشان

حالات استاد در چندين سال آخر عمر بسيار عجيب بوده است پيوسته متفكّر و درهم رفته و جمع شده به نظر مىرسيد ؛ و مراقبهء ايشان شديد بود و كمتر تنازل مىنمودند ؛ و تقريبا در سال آخر عمر غالبا حالت خواب و خلسه غلبه داشت ؛ و چون از خواب برمىخاستند فورا وضو مىگرفتند و روبه قبله چشم بهم گذارده مىنشستند .

در روز سوّم ماه شعبان ( ميلاد حضرت سيّد الشهدا عليه السّلام ) 1401 ( ه ق ) در اتّفاق مخدّره مكرّمه زوجهء خود و يكى از طلّاب محترم كه اهل فلسفه و سلوك بود و براى رعايت حال ايشان به همراه آمده بود به مشهد مقدّس حضرت ثامن الحجج عليه الصلاة و السّلام مشرّف شدند ، و بيست و دو روز اقامت نمودند .

و به‌جهت مناسب بودن آب‌وهوا تابستان را در دماوند تهران اقامت جستند ؛ و در همين مدّت يك بار ايشان را به طهران آورده و در بيمارستان بسترى نمودند ؛ ولى ديگر شدّت كسالت طورى بود كه درمان بيمارستانى نيز نتيجه‌اى نداد .

تا بالاخره به بلدهء طيّبه قم كه محلّ سكونت ايشان بود برگشتند ؛ و در منزلشان بسترى شدند ؛ و غير از خواصّ از شاگردان كسى را به ملاقات نمىپذيرفتند .