رسالة الولاية ( ولايت نامه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥

روش و مبناى خاص علامه در عرفان

اينجاست كه كلمات دلنشين ، اشعار نغز و شيواى مولانا ( قدس سره ) ، آن عارف سوخته‌جان رازدان ، به دل مىنشيند كه مىگويد : « 1 »

اسب خود ران اى رسول آسمان * در ملولان منگر و اندر جهان

فرخ آن تركى كه استيزه نهد * اسبش اندر خندق آتش جهد

گرم گرداند فرس را آنچنان * كه كند آهنگ اوج آسمان

چشم را از غير و غيرت دوخته * همچو آتش خشك و تر را سوخته

گر پشيمانى رسد منعش كند * آتش اول در پشيمانى زند

خود پشيمانى نرويد از عدم * چون ببيند گرمى صاحب قدم

راز جز با رازدان انباز نيست * راز اندر گوش منكر راز نيست

ليك دعوت وارد است از كردگار * با قبول و ناقبول او را چكار ؟

نوح نهصد سال دعوت مىنمود * دم به دم انكار قومش مىفزود

هيچ از گفتن عنان واپس كشيد ؟ * هيچ اندر غار خاموشى خزيد ؟

گفت از بانگ و علالاى سگان * هيچ واگردد ز راهى كاروان ؟

يا شب مهتاب از غوغاى سگ * سست گردد بدر را از سير تك ؟

مه فشاند نور و سگ عوعو كند * هركسى بر خلقت خود مىتند

چونكه نگذارد سگ آن بانگ و الم * من مهم سيران خود را كى هلم

چونكه سركه سركگى افزون كند * مر شكر را واجب افزونى بود

قوم بر وى سركه‌ها مىريختند * نوح را دريا فزون مىريخت قند

زاغ در زر نعرهء زاغان زند * بلبل از آواز خود كى كم كند ؟

پيرو پيغمبران شو ره سپر * طعنهء خلقان همه بادى شمر

آن خداوندان كه ره طى كرده‌اند * گوش با بانگ سگان كى كرده‌اند

مه فشاند نور و سگ وع‌وع كند * سگ ز نور ماه كى مرتع كند

شبروان و همرهان مه را بتك * ترك رفتن كى كنند از بانگ سگ

اى بريده آن لب و حلق و دهان * كو كند تف سوى ماه آسمان

( 1 ) . لب‌لباب مثنوى ، ص 30 . - و .