رسالة الولاية ( ولايت نامه ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٦

فصل پنجم در آنچه كه انسان به كمال خويش به آن مىرسد .

خداى سبحان در اين سخنان خود بدين مطلب اشاره فرموده است كه ارتكاب گناهان حكم يقين را زائل مىكند و از بين مىبرد ، چنان‌كه مىفرمايد :

وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ . « 1 » ( و با آنكه پيش نفس خود به يقين دانستند ( معجزهء خداست ) باز از كبر و نخوت و ستمگرى انكار آن كردند . )

و مىفرمايد :

أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى عِلْمٍ وَ خَتَمَ عَلى سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ . « 2 » ( ( اى رسول ) ما ، مىنگرى آن را كه هواى نفسش را خداى خود قرار داده و او را خدا دانسته ، و خدا ( پس از اتمام حجت ) او را گمراه ساخته و مهر ( قهر ) بر گوش و دل او نهاده است ؟ )

بلكه همراه يقين بايستى عمل صالح و كار نيكو باشد تا نتيجه و بر دهد و به بار نشيند چنان‌كه خداوند مىفرمايد :

إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ . « 3 » ( كلمهء نيكوى توحيد ( و روح پاك آسمانى ) به سوى خدا بالا رود و عمل خالص آن را بالا برد . )

به سر سخن باز مىگرديم و مىگوييم : خداى سبحان ايشان را وعده فرموده است كه حيات آنان را ، يعنى وجودشان را تبديل مىكند ، چنان‌كه مىفرمايد :

أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها . « 4 » ( آيا كسى كه مرده ( جهل و ضلالت ) بود ، پس ما او را زنده كرديم و به او روشنى علم و

- تاريكىهاى گمراهى درافكنده است . » و آيات ديگرى كه در اين خصوص وارد شده است . پس دل را عالمى است همچنان كه حس را عالمى است . و دل داراى احكام و آثارى است كه با عالم حس مشابهت و همانندى دارند . - م . ( 1 ) . نمل / 14 ( 2 ) . جاثيه / 23 ( 3 ) . فاطر / 10 ( 4 ) . انعام / 122