رسالة الولاية ( ولايت نامه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨

فصل پنجم در آنچه كه انسان به كمال خويش به آن مىرسد .

و نه « رسمى » و الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ ، « 1 » يعنى ملك و سلطنت در آن هنگام تنها از آن خداست . و اين برهان با تمامى فشردگى خويش مشتمل بر تمامى مقامات اوليا بوده و از شئون و مقامات آنان خبر مىدهد و براى كسى كه اهل فهم باشد كافى و بسنده است . و اما خصوصيات مقامات عارفان را كسى جز پروردگار ايشان - كه نامش گرامى باد - آگاه نيست .

دنباله

احاطه بر مقامات اوليا و اسرار و رازهايى كه با خدا دارند ممكن نيست ، زيرا ولايت و سرپرستى امور ايشان با خدا بوده و اسما و رسوم ايشان در خدا فانى گشته است . و خداوند سبحان خود فرموده است :

وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً . « 2 » ( و علم خلق را هيچ به او احاطه نيست . )

و آنان را همين شرافت بس است كه سرپرستى و ولايت امورشان با خداست و خدا خود مربى ايشان گشته است و بشارت‌دهندهء آنان است . خداى سبحان فرموده است :

أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ . « 3 » ( آگاه باشيد كه دوستان خدا هرگز هيچ ترس ( از حوادث آيندهء عالم ) و هيچ اندوهى ( از وقايع گذشتهء جهان ) در دل آنها نيست . )

سپس به شناساندن و معرفى آنان پرداخته و مىفرمايد :

الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ . « 4 » ( آنها اهل ايمان و خدا ترسند . )

آنگاه آنان را پس از آنكه به تقوى توصيف كرده ، به ايمان وصف فرموده است . و آشكار است تقوى كه همان پرهيز از آن چيزى است كه باعث خشم خداوند مىشود پس از ايمان به خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله تحقق مىيابد .

پس دانستيم كه ايمان ياد شده در آيهء شريفه غير از ايمانى است كه مقدم بر تقوى است و اين ايمان ، همان تأكد ايمان و تثبيت آن است به‌گونه‌اى كه مقتضى آن از

( 1 ) . حج / 56 ( 2 ) . طه / 110 ( 3 ) . يونس / 62 ( 4 ) . يونس / 63