رسالة الولاية ( ولايت نامه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

فصل چهارم در اينكه راه رسيدن به اين كمال بعد از اثبات امكان آن كدام است ؟

فراوانى استعمال شده است . خداى سبحان مىفرمايد :

لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا . « 1 » ( و هرگز از كسانى كه ما دل‌هاى آنان را از ياد خود غافل ساخته‌ايم متابعت مكن . )

و مىفرمايد :

فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً . « 2 » ( مانند پدران خود ، بلكه بيش از پدران خود ، خدا را ياد كنيد . )

و آشكار است كه ذكر لفظى را نمىتوان موصوف به شدت كرد . و مىفرمايد :

وَ ما يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ . « 3 » ( و متذكر اين معنا نشود جز كسى كه دائم رو به درگاه خدا آرد . )

و ديگر آياتى كه روايات مشتمل بر آنها پيش‌تر گذشت . و در دعاى كميل آمده است كه فرمود :

خدايا ! تو را به حقت و تقدّست و برترين صفات و اسمائت سوگند مىدهم كه تمامى وقت مرا در شب و روز با ياد خودت سامان بخشى و به خدمتت پيوند دهى و كارهايم را نزد خودت پذيرفته گردانى تا اينكه همهء اعمال و ذكرهايم همچون ذكرى واحد شوند و حال من تا ابد اشتغال در خدمت تو باشد .

( 1 ) . كهف / 28 ( 2 ) . بقره / 200 ( 3 ) . غافر / 13