ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٧

سورهء علق / 96

به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان

سوگند به آن كوه انجير و زيتون ( سرزمين دمشق و بيت المقدس ) آن‌جا كه خاستگاه پيامبرانى بسيار بود ، ( 1 )

و سوگند به‌طور سينا ، آن‌جا كه خدا با موسى سخن گفت ، ( 2 )

و سوگند به اين شهر امن ( مكّه ) ، ( 3 )

كه ما انسان را در نيكوترين قوام آفريديم تا بتواند در نزد خدايش به نيكبختى جاودانه دست يابد . ( 4 )

سپس او را چون از مسير فطرت خارج شد ، به جايگاهى پست كه از جايگاه همهء فرومايگان اهل عذاب پست‌تر بود بازگردانديم . ( 5 )

مگر كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند ، كه براى آنان پاداشى بىپايان خواهد بود . ( 6 )

اينك اى انسان ، پس از دانستن اين حقيقت چه‌چيز تو را وامىدارد كه روز جزا را دروغ شمرى ؟ ( 7 )

مگر خداوند در داورىاش از همهء داوران برتر نيست ؟ پس چگونه مىپندارى كه روز جزايى مقرّر نكرده است تا هر كس به سزاى كردار خويش رسد . ( 8 )

به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان

اى پيامبر ، به نام پروردگارت دريافت قرآن را آغاز كن ؛ همان كسى كه انسان را آفريد . ( 1 )

انسان را از خونى بسته آفريد . ( 2 )

آرى ، دريافت قرآن را آغاز كن ، و بدان كه پروردگارت از همگان كريم‌تر و عطايش از عطاى همهء عطاكنندگان برتر است . ( 3 )

همو كه خواندن و نوشتن را به وسيلهء قلم به آدمى آموخت . ( 4 )

و به انسان آنچه را نمىدانست ياد داد . ( 5 )

آيا گمان مىكنى كه او شكر اين نعمت را به جاى مىآورد ؟ هرگز ! انسان مرز خود را نمىشناسد و طغيان مىكند ، ( 6 )

چرا كه خود را از پروردگار خويش بىنياز مىبيند . ( 7 )

به يقين ، بازگشت آدميان پس از مرگ به سوى پروردگار توست . ( 8 )

به من خبر ده ، آيا آن كس كه بازمىدارد ، ( 9 )

بنده‌اى را آن‌گاه كه نماز مىگزارد ، به من خبر ده كه كارش به كجا خواهد كشيد ؟ ( 10 )

به من خبر ده ، اگر آن نمازگزار بر طريق هدايت باشد ، ( 11 )

يا به پرهيزگارى فرمان دهد ، فرجام آن بازدارنده چه مىشود ؟ ( 12 )

به من خبر ده ، اگر آن بازدارنده ، حق را دروغ انگارد و از آن‌روى برتابد ، آيا جز درخور عذاب خواهد بود ؟ ( 13 )

مگر نمىداند كه خدا كارهايش را مىبيند ؟ ( 14 )

او حق ندارد چنين كند ! اگر دست از اين كار برندارد ، به خوارىاش مىافكنيم و موى پيشانىاش را مىگيريم و به دوزخش مىكشانيم . ( 15 )

موى پيشانى دروغگوى خطاكار را . ( 16 )

آن‌گاه اهل محفل خود را به يارى بخواند . ( 17 )

ما نيز به زودى گماشتگان بر آتش [ دوزخ ] را فرامىخوانيم . ( 18 )

او حق ندارد تو را از نماز بازدارد ! تو از او فرمان مبر و نماز را رها مكن ، و سجده كن و به پروردگارت تقرّب جوى . ( 19 )