ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٥

سورهء عبس / 80

به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان

چهره در هم كشيد و روى برتافت . ( 1 )

بدان‌سبب كه آن نابينا نزد او آمد . ( 2 )

تو چنين كردى در حالىكه نمىدانى ، شايد او پند گيرد و كار شايسته كند و پاك گردد ، ( 3 )

يا هشيار شود و تذكر پيامبر براى او سودمند باشد و ايمان بياورد . ( 4 )

امّا آن‌كس كه توانگر است ، ( 5 )

تو به او روى مىآورى و به او مىپردازى ، ( 6 )

در حالىكه بر تو گناهى نيست كه او ايمان نياورد و پاك نگردد . ( 7 )

و امّا آن‌كس كه شتابان نزد تو آمد تا معارف دين را فراگيرد و پاك گردد ، ( 8 )

در حالىكه از خدا مىترسيد ، ( 9 )

تو از او روى مىگردانى و به ديگرى مىپردازى . ( 10 )

نه ، مبادا چنين كنى ، اين قرآن پندى است . ( 11 )

پس هركه بخواهد ، آن را ياد كند و پند گيرد . ( 12 )

قرآن در صحيفه‌هايى ارجمند نوشته شده است ؛ ( 13 )

صحيفه‌هايى بلندمرتبه كه از هرباطل و بيهوده و تناقضى پاك گشته است . ( 14 )

با دست فرشتگانى به سوى پيامبر فرستاده شده است ، ( 15 )

فرشتگانى كه بزرگوار و نيكوكارند . ( 16 )

مرگ بر اين انسان كفرپيشه كه چقدر حق‌پوش است و با اين‌كه آثار تدبير خدا را در خود و جهان هستى مىنگرد باز هم ربوبيّت او را انكار مىكند . ( 17 )

او را از چه چيزى آفريده است كه سزاوار طغيان باشد ؟ ( 18 )

از نطفه‌اى ناچيز او را آفريد ، سپس او و كارهايش را تقدير كرد . ( 19 )

آن‌گاه راه درست را براى او آسان ساخت . ( 20 )

سپس او را بميراند و در گورش نهاد . ( 21 )

آن‌گاه چون بخواهد ، او را حيات مىبخشد و برمىانگيزد . ( 22 )

آيا او با ديدن اين‌همه آثار قدرت الهى ، ربوبيت خدا را باور كرده است ؟ هرگز ، او هنوز آنچه را خدا به وى فرمان داده به جاى نياورده است . ( 23 )

پس انسان بايد براى درك ربوبيّت خدا به خوراكىاش بنگرد و در آن دقّت كند ، ( 24 )

كه ما آب را به صورت باران چنان‌كه بايد فروريختيم ، ( 25 )

سپس زمين را با رويش گياهان به خوبى شكافتيم ، ( 26 )

و دانه در آن رويانديم ، ( 27 )

و درخت انگور و سبزى ، ( 28 )

و درخت زيتون و درخت خرما ، ( 29 )

و باغ‌هايى انبوه از درختان بزرگ ، ( 30 )

و ميوه و چراگاه . ( 31 )

همهء خوراكىها را رويانديم تا شما و دام‌هايتان را بهره‌مند سازيم . ( 32 )

اين جهان سرانجام به آخرت خواهد پيوست ؛ پس هنگامى كه در صور دميده شود و آن بانگ شديد كركننده برآيد ، ( 33 )

روزى كه آدمى از برادرش مىگريزد ، ( 34 )

و از مادر و پدرش ، ( 35 )

و از همسر و پسرانش ؛ ( 36 )

زيرا هركسى از ايشان آن روز كارى دارد كه او را كفايت مىكند و از پرداختن به ديگران بازمىدارد ، ( 37 )

آرى ، چون آن بانگ برآيد و قيامت برپا گردد ، در آن روز چهره‌هايى تابانند ، ( 38 )

خندان و شادمانند . ( 39 )

و چهره‌هايى در آن روز بر آنها غبار غم و اندوه نشسته است . ( 40 )

و سياهى و تيرگى آنها را فرامىگيرد . ( 41 )

اينان همان كافران بدكار گناه‌پيشه‌اند . ( 42 )