ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٤

سورهء عبس / 80

آن‌گاه كه پروردگارش او را در وادى مقدّس « طوى » به رسالت برگزيد و به وى ندا در داد : ( 16 )

به سوى فرعون برو كه او طغيان كرده و بندگى خدا را وانهاده است . ( 17 )

و به او بگو : آيا دوست دارى كه دل از طغيان بشويى و به پاكى رسى ؟ ( 18 )

و آيا سر آن دارى كه تو را به شناخت پروردگارت راه نمايم تا از او بيم داشته باشى و بندگىاش كنى ؟ ( 19 )

موسى به سراغ فرعون رفت و او را به بندگى خدا فراخواند و بزرگترين آيت ( اژدها شدن عصايش ) را به او نشان داد . ( 20 )

فرعون رسالت موسى را دروغ انگاشت و او را نافرمانى كرد . ( 21 )

سپس پشت كرد و براى مبارزه با رسالت موسى به تلاش برخاست . ( 22 )

آن‌گاه مردم را گرد آورد و ندا درداد . ( 23 )

و گفت : منم برترين پروردگار شما . ( 24 )

پس خدا او را به عذاب آخرت و دنيا گرفتار ساخت . ( 25 )

به يقين ، در اين داستان براى كسى كه فطرتى سالم دارد و از عذاب خدا مىترسد ، پند و عبرتى است . ( 26 )

اى منكران رستاخيز ، آيا آفرينش شما سخت‌تر است يا آفرينش آسمان كه خدا آن را بنا كرده است . ( 27 )

سقفش را برافراشت و آن را موزون ساخت . ( 28 )

و شبش را تاريك كرد و روزش را آشكار نمود ، ( 29 )

و زمين را پس از آفرينش آسمان و سامان دادن آن گسترانيد ، ( 30 )

آب آن را با شكافتن چشمه‌ها ، از آن درآورد و جارى ساخت و گياهش را رويانيد ، ( 31 )

و كوه‌ها را بر زمين استوار كرد . ( 32 )

تا شما و دام‌هايتان را بهره‌مند سازد . ( 33 )

اين جهان سرانجام به آخرت خواهد پيوست . پس وقتى كه آن بزرگ‌ترين هنگامهء سهمگين رخ دهد ، ( 34 )

روزى كه انسان آنچه را كه در پى آن كوشيده است به ياد آورد ، ( 35 )

و دوزخ براى كسى كه ديده‌اى دارد كه بدان ببيند نمايانده شود ، آن‌گاه آدميان دو دسته شوند . ( 36 )

امّا آن‌كس كه سركشى كرده و از مرز بندگى خدا خارج شده ، ( 37 )

و زندگى دنيا را برگزيده و آخرت را فراموش كرده است ، ( 38 )

به يقين دوزخ جايگاه اوست . ( 39 )

و امّا آن‌كس كه از مقام و مرتبهء پروردگارش ترسيده و نفس خود را از هوا و هوس بازداشته است ، ( 40 )

به يقين بهشت جايگاه اوست . ( 41 )

مشركان به تمسخر از تو مىپرسند : قيامت چه زمانى برپا مىشود ؟ ( 42 )

اى پيامبر ، در خاطرهء تو از حقيقت رستاخيز چيست و از آن‌چه مىدانى تا زمان وقوع آن را بدانى ؟ ( 43 )

امر قيامت تنها به پروردگار تو بازمىگردد و اوست كه حقيقت آن و هنگام وقوعش را مىداند . ( 44 )

پس خبر دادن از زمان قيامت بر عهدهء تو نيست ، تو فقط هشداردهنده‌اى و كسى را هشدار مىدهى كه درخور ترس از رستاخيز باشد . ( 45 )

آنان بدانند كه رستاخيز نزديك است . روزى كه آن را ببينند ، گويى در قبرهايشان جز به اندازهء عصرگاه روزى يا چاشت آن بيشتر نمانده‌اند . ( 46 )