ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — الصفحة ٥٢٨
سورهء قمر / 54
و اين‌كه خداست كه دو گونهء نر و ماده را آفريده است ، ( 45 )
از نطفه ، آن‌گاه كه در رحم ريخته مىشود . ( 46 )
و اين‌كه آفرينش ديگر ( پديد آوردن سراى آخرت ) بر عهدهء اوست . ( 47 )
و اين‌كه اوست كه توانگرى داده و دولت و مكنت بخشيده است . ( 48 )
و اين‌كه اوست پروردگار ستارهء « شعرى » . ( 49 )
و اين كه اوست كه قوم هود ، عاد نخستين را به عذاب هلاك ساخت . ( 50 )
و نيز قوم ثمود را ، و هيچ‌يك از كافران آن قوم را باقى نگذاشت . ( 51 )
و قوم نوح را نيز پيش از عاديان و ثموديان نابود كرد .
آنان از قوم عاد و ثمود ستمكارتر و سركش‌تر بودند . ( 52 )
و شهرهاى زيرو زبرشدهء قوم لوط را درهم فروريخت . ( 53 )
و بر آنها پوشانيد عذابى را كه پوشانيد . ( 54 )
پس اى انسان ، در كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارت ترديد روا مىدارى ؟ ( 55 )
اين قرآن هشدارى است از جملهء هشدارهاى نخستين . ( 56 )
[ هشدار مىدهد كه ] رستاخيز نزديك شده است . ( 57 )
و جز خدا هيچ‌كس قادر نيست عذاب آن را بر طرف كند . ( 58 )
پس چرا از اين سخن كه شما را به نجات از عذاب رستاخيز فرامىخواند در شگفت شده‌ايد و آن را انكار مىكنيد ؟ ( 59 )
چرا آن را به استهزا گرفته‌ايد و به آن مىخنديد و به حال خود نمىگرييد ؟ ( 60 )
و به بيهودگى روزگار مىگذرانيد ؟ ( 61 )
آرى ، از آن‌روى كه خدا پروردگار شماست و رستاخيز در انتظارتان ، پس خدا را سجده كنيد و او را بپرستيد تا عذاب آن روز را از شما بگرداند . ( 62 )
سورهء قمر / 54
سورهء قمر / 54
به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان
قيامت بسيار نزديك گرديد و ماه شكافت و دوپاره شد . ( 1 )
و اگر اين مشركان لجوج آيت و معجزه‌اى ببينند روى برتافته و مىگويند : افسونى است در پى افسونى ديگر . ( 2 )
آنان پيامبر و نشانه‌هاى رسالتش را تكذيب كردند و از پى هواهاى نفسانى خود رفتند ، در صورتى كه هرامرى سرانجام در جايگاه خود قرار خواهد گرفت و درستى يا نادرستى آن آشكار خواهد شد . ( 3 )
قطعا از اخبار امّت‌هاى گذشته كه به عذاب الهى هلاك شدند و از اخبار عذاب روز رستاخيز ، آنچه در آن پند و عبرت است به آنان رسيده است . ( 4 )
قرآن حكمتى رسا و كامل است ، ولى آن را دروغ انگاشتند و از پى هواى نفس خود رفتند ؛ ازاين‌رو اخطارها به حالشان سود نمىدهد . ( 5 )
پس تو - اى پيامبر - از آنان روى بگردان و بر اخطارشان اصرار مكن و ياد كن روزى را كه آن دعوت‌كننده آنان را به سوى چيزى سخت و دشوار كه آن را تصوّر نمىكردند ، فرامىخواند . ( 6 )