ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٥

سورهء زخرف / 43

به يقين گنهكاران در عذاب دوزخ جاودانند . ( 74 )

عذاب از آنان كاسته نمىشود و در آن‌جا از رحمت خدا نااميدند . ( 75 )

و ما به آنان ستم نكرديم ، بلكه آنان به خود ستم كردند كه با كارهاى ناشايسته اين عذاب را براى خويش فراهم آوردند . ( 76 )

و دوزخيان بانگ برمىآورند : اى نگهبان دوزخ ، از پروردگارت بخواه كه بر مرگ ما حكم كند و نابودمان سازد .

نگهبان دوزخ مىگويد : شما در اين عذاب دردناك ماندگار خواهيد بود . ( 77 )

ما فرشتگان براى شما آدميان حق را آورديم ، ولى بيشترتان حق را خوش نداشتيد . ( 78 )

آنان نه‌تنها حق را خوش نداشتند ، بلكه بر ضدّ پيامبر نيرنگى سخت به كار بردند ، و اين ماييم كه بر ضدّ آنان استواركنندهء كيد هستيم . ( 79 )

آيا مىپندارند كه ما آنچه را در درون خويش با خود مىگويند و آنچه را با يكديگر به راز مىگويند نمىشنويم ؟ چرا ، همهء آنها را مىشنويم ، و فرستادگان ما كه نزد آنان براى ثبت اعمالشان حضور دارند ، آنها را مىنويسند . ( 80 )

اى پيامبر ، به آنان كه خدا را صاحب فرزند مىانگارند ، بگو : اگر خداى رحمان را فرزندى باشد من نخستين پرستندهء او خواهم بود . ( 81 )

منزّه است پروردگار آسمان‌ها و زمين ، خداوندگار عرش ، از آنچه او را بدان وصف مىكنند . ( 82 )

پس رهايشان كن ، آنان در ناراستىها فرومىروند و در دنيا به بازى و سرگرمى مىپردازند تا آن روزشان را كه به آنان وعده داده مىشد ديدار كنند . ( 83 )

و اوست كه در آسمان خدايى است شايستهء عبادت و در زمين نيز خدايى است سزاوار پرستش ، و اوست كه حكيم و داناست . ( 84 )

و پرخير و بركت است آن‌كه فرمانروايى آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آنهاست از آن اوست و علم به زمان برپايى قيامت نزد اوست و به سوى او باز گردانده مىشويد . ( 85 )

و كسانى را كه مشركان به جاى او مىپرستند اختيار شفاعت ندارند ؛ فقط كسانى مىتوانند شفاعت كنند كه به يكتايى خدا ، آن باور درست ، اعتراف كرده باشند و حال و كار كسى را كه در حق او شفاعت مىكنند ، بدانند . ( 86 )

و اگر از مشركان بپرسى چه‌كسى آنان را آفريده است ؟ قطعا خواهند گفت : « خدا » . پس تا كى از حق بازداشته و به سوى باطل كشانده مىشوند ؟ ( 87 )

و خداوند به سخن پيامبر آگاه است كه گفت : پروردگارا ، اينان مردمى هستند كه ايمان نمىآورند . ( 88 )

پس تو اى پيامبر ، از آنان روى بگردان و با مسالمت با آنان وداع كن و تركشان نماى ، كه به زودى فرجام كار خود را خواهند دانست . ( 89 )