ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٥

سورهء شعراء / 26

و از خدا پروا كنيد همان كه شما و مردمان نخستين را آفريد و تنفّر از زشتىها را در سرشت آنان قرار داد . ( 184 )

اهل « ايكه » گفتند : اى شعيب ، تو از كسانى هستى كه سخت جادو شده و عقل خود را از دست داده‌اند . ( 185 )

و تو جز بشرى مانند ما نيستى ، و اگر بشر درخور وحى بود مىبايست به ما نيز وحى شود ، و قطعا تو را از دروغگويان مىپنداريم . ( 186 )

آن‌گاه از سر استهزا گفتند : اگر در ادّعاى رسالت خود از راستگويانى ، پاره‌هايى از آسمان بر ما بيفكن . ( 187 )

شعيب در پاسخ گفت :

من اختيار چيزى را ندارم ؛ پروردگارم به پيامد كارتان داناتر است . ( 188 )

پس او را تكذيب كردند در نتيجه عذاب آن روز كه از پاره ابرى سايه‌افكن پديد آمد ، آنان را فروگرفت . به راستى آن عذاب ، عذاب روزى بزرگ بود . ( 189 )

همانا در اين داستان نشانه‌اى است بر يكتايى خدا و حقانيّت رسالت پيامبران ، ولى بيشتر آنان نه به ربوبيت خدا ايمان آوردند و نه به رسالت پيامبران . ( 190 )

و همانا پروردگار توست آن مقتدر شكست‌ناپذيرى كه تكذيب‌كنندگان را مجازات مىكند ، و اوست آن مهربانى كه به حكم رحمتش قرآن را فرومىفرستد تا مردم هدايت شوند و هدايت‌يافتگان را نجات بخشد . ( 191 )

به راستى اين قرآن از جانب پروردگار جهان‌ها نازل شده است . ( 192 )

« روح الامين » آن را بر دلت فرود آورده است ، ( 193 )

تا از كسانى باشى كه مردم را هشدار مىدهند . ( 194 )

جبريل آن را به زبان عربى كه اهدافش را به روشنى بيان مىكند ، فرود آورده است . ( 195 )

و قطعا خبر نزول آن در كتاب‌هاى پيامبران گذشته ثبت شده است . ( 196 )

آيا اين مطلب كه عالمان بنى اسرائيل نزول قرآن بر محمد را باور دارند ، براى مشركان نشانه‌اى بر حقانيت رسالت او نيست ؟ ( 197 )

اگر ما اين قرآن را به زبان غير عرب فروفرستاده بوديم ، ( 198 )

و او آن را بر عرب‌زبانان مىخواند ، آنان به بهانهء اين‌كه زبان آن را نمىفهمند ، به آن ايمان نمىآوردند . ( 199 )

ما قرآن را در دل مشركان مكه بدين‌گونه كه از آن رويگردان شوند وارد ساختيم ؛ چنان‌كه با ديگر مجرمان نيز چنين خواهيم كرد ، زيرا اين سزاى كفرپيشگى و جرم آنان است . ( 200 )

آرى ، مجرمان به قرآن ايمان نمىآورند تا اين‌كه آن عذاب دردناك را كه هنگام مرگ به سراغشان مىآيد ، مشاهده كنند . ( 201 )

عذابى كه به‌طور ناگهانى و در حالىكه از آن بىخبرند به سراغشان مىآيد . ( 202 )

و آن‌گاه درخواست مهلت مىكنند و مىگويند : آيا ما مهلتى خواهيم يافت ؟ ( 203 )

با اين وصف ، آيا باز هم مىخواهند عذاب ما هرچه زودتر به سراغشان بيايد ؟ ( 204 )

آيا دانسته‌اى كه اگر به آنان مهلت دهيم و چند سالى ديگر از متاع‌هاى دنيا بهره‌مندشان سازيم ، ( 205 )

سپس عذابى كه همواره به آنان وعده داده شده است ، به سراغشان بيايد ، ( 206 )