سيد رضى ( فارسى ) — الصفحة ٦٦

5 ميراث ادبى و هنر شاعرى

گويى از گفتهء ابن نباته گرفته است كه [ از وافر ] مىگويد :

و من لبس التراب كمن علاء .

و در مذمت شخصى [ از بسيط ] گفته است :

اللّه يعلم ميلى عن جنابكم * و لو تناهيت لي في البرّ و اللطف

فكيف بي و على عينيك ترجمة * من الحقود و عنوان من السّرف

اين بيت را از بحترى گرفته است كه [ از بحر وافر ] گفته است :

و في عينيك ترجمة أراها * تدلّ على الضغائن و الحقود

در بارهء ابو الحسن النصيح گفته است :

. . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . .

علي طروق داركم * و ليس عليّ أن أرادا

اين بيت را از منصور گرفته است :

عليّ أن أزوركم * و ليس عليّ أن أصلا

« 1 » حنا الفاخورى در مقام مقايسهء او با ديگر شاعران چنين مىنويسد :

اين است رضى شاعرى كه از جهت تحليل معنى و عمق آن همانند ابن الرومى نيست ، و از جهت به كار گرفتن صنايع نادر و آوردن ابيات يگانه و بى همال كه دلها را واله و خيال را فروزان مىسازد ، به پايهء ابو تمّام نمىرسد ، و از جهت تفكّر و پرواز در فضاى روح و زندگى و اخلاق با متنبى همسان نيست ، ولى او را از هر يك از اين ويژگيها نصيبى است . او در اسلوب ويژهء خود بر همه غلبه يافته

( 1 ) . يتيمة الدهر ، صفحات 157 تا 175 .