چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

آيات 62 و 63 سورهء توبه :

خدا سوگند اين گروه نيكان و اشراف ما هستند ؛ اگر آنچه را « محمّد » دربارهء آنها مىگويد راست باشد ، اينها از چهار پايان هم بدترند ! يكى از مسلمانان اين سخن را شنيد و گفت : به خدا آنچه او مىگويد حقّ است ، و تو از چهارپا بدترى ! اين سخن به گوش پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد ؛ به دنبال آن مرد منافق فرستاد و از او پرسيد : چرا چنين گفتى ؟

او سوگند ياد كرد كه چنين سخنى نگفته است . مرد مؤمنى كه با او طرف بود و اين سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله گزارش داده بود گفت : خداوندا ! راستگو را تصديق ، و دروغگو را تكذيب فرما . آيات فوق نازل شد و وضع آنها را مشخّص ساخت .

* * * يكى از نشانه‌هاى منافقان و اعمال زشت و شوم آنها كه قرآن كراراً به آن اشاره كرده ، اين است كه آنها براى پوشاندن چهرهء خود بسيارى از خلافكارىهاى خود را انكار مىكردند و با توسّل به سوگندهاى دروغين مىخواستند مردم را فريب داده و از خود راضى كنند .

در آيات فوق ، قرآن مجيد پرده از روى اين عمل زشت برداشته ، هم آنها را رسوا مىكند ، و هم مسلمانان را آگاه مىسازد كه تحت تأثير اين‌گونه سوگندهاى دروغين قرار نگيرند .

نخست مىگويد : « آنها براى شما سوگند به خدا ياد مىكنند تا شما را راضى كنند ( يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ ) » .

روشن است كه هدف آنها از اين سوگندها ، بيان حقيقت نيست ، بلكه مىخواهند با فريب و نيرنگ چهرهء واقعيّات را در نظرتان دگرگون جلوه دهند و به مقاصد خود برسند ، و گرنه اگر هدف آنها اين است كه واقعاً مؤمنان راستين را از خود خشنود سازند ، لازمتر اين است كه خدا و پيامبرش را راضى كنند ، در حالى كه آنها با اعمالشان خدا و پيامبر را به شدّت ناراضى مىكردند .

لذا قرآن مىگويد : « اگر آنها راست مىگويند و ايمان دارند ، شايسته‌تر اين است كه خدا و