ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

دلجويى پير

دست آن شيخ ببوسيد كه تكفيرم كرد * مُحتسب را بنوازيد كه زنجيرم كرد

معتكف گشتم از اين پس بدر پير مُغان * كه به يك جُرعه مى از هر دوجهان سيرم كرد

آب كوثر نخورم منّت رضوان نبرم * پرتو روى تو اى دوست جهانگيرم كرد

دل درويش بدست آر كه از سرّ الست * پرده برداشته آگاه ز تقديرم كرد

پير ميخانه بنازم كه به سرپنجهء خويش * فانيم كرده عدم كرده و تسخيرم كرد

خادم درگه پيرم كه ز دلجوئى خود * غافِل از خويش نمود و زبر و زيرم كرد