ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٦٧

مستى عاشق

دل كه آشفتهء روى تو نباشد دل نيست * آنكه ديوانهء خال تو نشد عاقِل نيست

مستى عاشق دلباخته از بادهء توست * بجز اين مستيم از عُمر دگر حاصِل نيست

عشق روى تو در اين باديه افكند مرا * چه توان كرد كه اين باديه را ساحِل نيست

بگذر از خويش اگر عاشق دلباخته‌اى * كه ميان تو و او جُز تو كسى حايل نيست

رهرو عشقى اگر خِرقه و سجّاده فِكن * كه به‌جُز عشق تو را رهرو اين منزل نيست

اگر از اهل دلى صوفى و زاهد بگذار * كه جز اين طايفه را راه در اين محفِل نيست

بر خَمِ طُرّهء او چنگ زنم چنگ‌زنان * كه جُز اين حاصِل ديوانهء لا يعقل نيست

دست من گير و از اين خرقهء سالوس رهان * كه در اين خِرقه بجز جايگه جاهِل نيست

عِلم و عِرفان بخرابات ندارد راهى * كه به منزلگه عشّاق ره باطِل نيست