ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٤٦

خانقاهِ دل

خانقاهِ دل

خانقاهِ دل

الا يا ايها الساقى بُرون بر حسرت دلها * كه جامت حل نمايد يكسره اسرار مشكلها

به مى بربند راه عقل را از خانقاه دل * كه اين دار الجُنون هرگز نباشد جاى عاقلها

اگر دل بسته‌اى بر عشق جانان جاى خالى كُن * كه اين ميخانه هرگز نيست جز مأواى بيدلها

تو گر از نشئهء مى كمتر از آنى به خود آئى * بُرون شو بىدرنگ از مرز خلوتگاه غافلها

چه از گلهاى باغ دوست رنگ آن صنم ديدى * جُدا گشتى ز باغ دوست ( يار ) درياها و ساحلها

تو راه جنّت و فردوس را در پيش خود ديدى * جُدا گشتى ز راه حقّ و پيوستى بباطلها

اگر دل داده‌اى بر عالم هستى و بالاتر * به خود بستى ز تار عنكبوتى بس سلاسلها