ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٣

* رهن باده

از جور رضا شاه كُجا داد كُنيم * زين ديو ، بَرِ كه ناله بُنياد كُنيم

آن دم كه نَفَس بود ، رَه ناله ببست * اكنون نفسى نيست كه فرياد كنيم

* بيتى از يك غزل ناتمام

بهار آمد و سجّاده رهن باده كُنيم * به رَغم شيخ ريا اين عمل اعاده كُنيم