ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

شرحِ جلوه

شرحِ جلوه

شرحِ جلوه

ديده‌اى نيست نبيند رُخ زيباى تو را * نيست گوشى كه همىنشنود آواى تو را

هيچ دستى نشود جُز برِ خوان تو دراز * كس نجويد بجهان جُز اثر پاى تو را

رَهرو عشقم و از خِرقه و مَسند بيزار * به دو عالم ندهم روى دل‌آراى تو را

قامت سَروقدان را به پشيزى نخرد * آنكه در خواب ببيند قد رعناى تو را

به كجا روى نمايد كه تواش قبله نه‌اى * آنكه جويد بِحَرم منزل و مأواى تو را

هَمه جا منزل ( محفل ) عشق است كه يارَم همه جاست * كوردل آنكه نيابد بجهان جاى تو را

با كه گويم كه نديده است و نبيند بجهان * جُز خم ابرو و جُز زلف چليپاى تو را

دكّهء عِلم و خِرد بَست دَرِ عشق گشود * آنكه مىداشت بسر علّت سوداى تو را

بشكنم اين قلم و پاره كُنم اين دفتر * نتوان شرح كُنم جِلوهء والاى تو را