ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٦

كوثر

بوسه زد باد بهارى به لب سبزه به ناز * گفت در گوش شقايق ، گل نسرين صد راز

بلبُل از شاخهء گل داد به عُشّاق پيام * كه درآييد به ميخانهء عُشّاق‌نواز

بر لب كوثرم اى دوست ولى تشنه لبم * در كنار منى از هجر تو در تاب‌وتبم

روز من با تو به شب آمد و شب با تو به روز * در فراقِ رُخ ماهت ، گُذرد روز و شبم