ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠
باده
باده
باده
ماه رمضان شد مى و ميخانه بر افتاد * عشق و طرب و باده بوقت سحر افتاد
افطار به مى كرد برم پير خرابات * گفتم كه تو را روزه به برگ و ثمر افتاد
با باده وضو گير كه در مذهب رندان * در حضرت حق اين عملت بارور افتاد